eindelijk ben ik er aan toe... de afsluiting
Door: monique
27 Januari 2014 | Nederland, Rotterdam
Het is een hele poos geleden dat ik hier iets geschreven heb.
Ze zeggen wel eens... Geen nieuws is goed nieuws.
Dat is ons geval ook zo.
Met Michael gaat het super...Chelsea komt weer op de rit.
Met en tussen Steef en mij gaat het prima.
Waarom toch dit (allerlaatste) blog??
Tja...
Hierom...
Het kinderkankerwereldje ligt (voor een groot gedeelte) achter ons.
Helaas nog niet helemaal. Iedere 4 maanden moeten we nog steeds voor controle en steeds weer staan we doodsangsten uit.
Tussen de controles door leven we een relatief onbezorgd leventje.
We genieten... doen leuke dingen met elkaar... gaan lekker op vakantie enz enz.
Toch zit er een schaduwzijde aan dit hele verhaal...
We hebben zo ontzettend veel meegemaakt... en eigenlijk praten we daar nooit over. Niet met de mensen om ons heen... niet met familie... en ook niet met elkaar... Tot gisteravond.
Een vriend was hier het weekend en voor het eerst hebben we een hele poos over de afgelopen jaren met al zijn ellende maar ook mooie dingen gesproken. Dit was voor het eerst ongecensureerd. Meestal maken we het mooier dan het was. Om onze dierbaren niet nog meer pijn te doen dan ze al hebben.
Voor mij was dit een eye-opener!
Er is heel veel gevoel bij mij losgekomen wat heel erg vast zat.
Bijna alles is de revue gepasseerd...
de diagnose... hoe ik van te voren wist dat Mike kanker had. (moederinstinct)
hoe we het hem verteld hebben.
hoe vaak hij op het randje lag.
toen hij een aanval kreeg en op de ic belandde
toen ik zijn begrafenis in elkaar heb gezet in sophia toen hij kantje boord lag.(en die file gewist heb toen hij er weer bovenop krabbelde)
wat de gevoelens waren toen de eerste chemo zijn lijf inging.
Wat ik voelde toen ik hem (bijna) dood in mijn armen had na een overdosering dormicum.
Wat we voelden toen Bradley overleed.
Wat we voelden toen er nog 8 kinderen gingen
en zo kan ik nog wel even doorgaan!
In de loop van de tijd is er heel veel gebeurt.
Ook sinds Mike weer beter is.
Hij pakt het leven weer op en is een sterke puber.
Chelsea is ook weer redelijk de oude (voor zover je daar over kan spreken)
Na de laatste behandeling is ons leven weer gewoon gaan draaien.
En dat is goed.
De gebeurtenissen (waar ik niet teveel over uit wil wijden) van de laatste tijd hebben mij wel aan het denken gezet.
Er zijn mensen overleden, vrienden zijn gescheiden, mensen zijn gegaan maar ook weer erbij gekomen. Mensen waarvan ik nooit gedacht had dat ik die in mijn hart kon sluiten. (persoonlijke vooroordelen)
Door Mike zijn ziekte en een aantal gebeurtenissen daarna ben ik veel meer open-minded geworden (godzijdank) en ben ik gaan beseffen dat alles maar heel relatief is en dat je gewoon heel simpel moet genieten van alles en iedereen om je heen. Hoe goed of fout dat ook in iemand anders zijn/ haar ogen is.
Wij volgen ons hart...
We zijn er nog niet...
Maar komen er wel!
Ik wilde niet meer bloggen de afgelopen 2 jaar... ik kon het niet meer lezen... Ik wilde het echt niet... vannacht dus wel. Ik heb een groot gedeelte terug gelezen en voor mezelf besloten dat het klaar is.
Wij hebben ons leventje opgepakt en leven dit met onze overtuiging.
Met dit verhaal sluit ik deze blog af...
Ik laat hem staan, misschien kan ik iemand anders hier nog mee helpen.
Maar voor mij is het klaar.
Bedankt voor jullie medeleven en steun zowel hier als op hyves.
Het was overweldigend bij tijd en wijle.
Maar nu zetten we de trend door zoals we die 2 jaar geleden ingezet hebben.
We leven - met de mensen die wij lief hebben- ons leven en gaan ervoor!
dikke kus
Ze zeggen wel eens... Geen nieuws is goed nieuws.
Dat is ons geval ook zo.
Met Michael gaat het super...Chelsea komt weer op de rit.
Met en tussen Steef en mij gaat het prima.
Waarom toch dit (allerlaatste) blog??
Tja...
Hierom...
Het kinderkankerwereldje ligt (voor een groot gedeelte) achter ons.
Helaas nog niet helemaal. Iedere 4 maanden moeten we nog steeds voor controle en steeds weer staan we doodsangsten uit.
Tussen de controles door leven we een relatief onbezorgd leventje.
We genieten... doen leuke dingen met elkaar... gaan lekker op vakantie enz enz.
Toch zit er een schaduwzijde aan dit hele verhaal...
We hebben zo ontzettend veel meegemaakt... en eigenlijk praten we daar nooit over. Niet met de mensen om ons heen... niet met familie... en ook niet met elkaar... Tot gisteravond.
Een vriend was hier het weekend en voor het eerst hebben we een hele poos over de afgelopen jaren met al zijn ellende maar ook mooie dingen gesproken. Dit was voor het eerst ongecensureerd. Meestal maken we het mooier dan het was. Om onze dierbaren niet nog meer pijn te doen dan ze al hebben.
Voor mij was dit een eye-opener!
Er is heel veel gevoel bij mij losgekomen wat heel erg vast zat.
Bijna alles is de revue gepasseerd...
de diagnose... hoe ik van te voren wist dat Mike kanker had. (moederinstinct)
hoe we het hem verteld hebben.
hoe vaak hij op het randje lag.
toen hij een aanval kreeg en op de ic belandde
toen ik zijn begrafenis in elkaar heb gezet in sophia toen hij kantje boord lag.(en die file gewist heb toen hij er weer bovenop krabbelde)
wat de gevoelens waren toen de eerste chemo zijn lijf inging.
Wat ik voelde toen ik hem (bijna) dood in mijn armen had na een overdosering dormicum.
Wat we voelden toen Bradley overleed.
Wat we voelden toen er nog 8 kinderen gingen
en zo kan ik nog wel even doorgaan!
In de loop van de tijd is er heel veel gebeurt.
Ook sinds Mike weer beter is.
Hij pakt het leven weer op en is een sterke puber.
Chelsea is ook weer redelijk de oude (voor zover je daar over kan spreken)
Na de laatste behandeling is ons leven weer gewoon gaan draaien.
En dat is goed.
De gebeurtenissen (waar ik niet teveel over uit wil wijden) van de laatste tijd hebben mij wel aan het denken gezet.
Er zijn mensen overleden, vrienden zijn gescheiden, mensen zijn gegaan maar ook weer erbij gekomen. Mensen waarvan ik nooit gedacht had dat ik die in mijn hart kon sluiten. (persoonlijke vooroordelen)
Door Mike zijn ziekte en een aantal gebeurtenissen daarna ben ik veel meer open-minded geworden (godzijdank) en ben ik gaan beseffen dat alles maar heel relatief is en dat je gewoon heel simpel moet genieten van alles en iedereen om je heen. Hoe goed of fout dat ook in iemand anders zijn/ haar ogen is.
Wij volgen ons hart...
We zijn er nog niet...
Maar komen er wel!
Ik wilde niet meer bloggen de afgelopen 2 jaar... ik kon het niet meer lezen... Ik wilde het echt niet... vannacht dus wel. Ik heb een groot gedeelte terug gelezen en voor mezelf besloten dat het klaar is.
Wij hebben ons leventje opgepakt en leven dit met onze overtuiging.
Met dit verhaal sluit ik deze blog af...
Ik laat hem staan, misschien kan ik iemand anders hier nog mee helpen.
Maar voor mij is het klaar.
Bedankt voor jullie medeleven en steun zowel hier als op hyves.
Het was overweldigend bij tijd en wijle.
Maar nu zetten we de trend door zoals we die 2 jaar geleden ingezet hebben.
We leven - met de mensen die wij lief hebben- ons leven en gaan ervoor!
dikke kus
-
27 Januari 2014 - 17:35
Jeffrey:
Goedemiddag,
Allereerst ik heb alle voorgaande blogs niet gelezen, maar heb een klein beetje een idee wat daar in gestaan zou hebben gezien je verhaal nu.
Mooi geschreven en wens jullie veel geluk de rest van het leven en echte blijvende vrienden.
Groetjes,
Jeffrey -
27 Januari 2014 - 18:22
Erwin De Regt:
Mooi verwoord, herken jullie gevoelens en weet jammergenoeg als 1 van de weinige hoe jullie je echt voelen. Gods zij dank kunnen we nog van michael blijven genieten. Dikke kus van ons xxxxxxxx -
28 Januari 2014 - 11:29
Christien Ten H :
Zoals gebruikelijk, ook al is de laatste keer 2 jaar geleden, rollen de tranen over mijn wangen bij het lezen van je blog, deels om hoe ruw en ongenuanceerd het leven is maar ook deels van blijdschap, dat het goed gaat en dat jullie dat dagelijks vieren, bewust en onbewust. Ik wens jullie oneindig veel geluk, liefde en gezondheid! Dikke knuffel, Chris -
10 Februari 2014 - 12:55
Ingmar Hofman:
Goed om te lezen dat het goed gaat met Michael, daar zijn wij heel erg blij om. Pas goed op jullie gezin en geniet van het leven.
Groetjes uit Hellevoetsluis,
Margot, Ingmar & Florine
En een vlinderkus van Isolde
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
