We zijn weer thuis vanuit Rhodos!

Vannacht zijn we weer thuis gekomen uit het mooie en warme Rhodos.
Hoe hebben we het gehad??
In een woord GEWELDIG!!!
vorige week dinsdag ( 5 juli) was het dan zover! Om 3.15 uur werden we opgehaald door de taxi. Uiteraard heb ik geen tel geslapen voor deze tijd. Ik kon de slaap maar niet vatten. Om 1 uur 's nachts ben ik maar gaan douchen en heb ik nog even tv liggen kijken. Om 2 uur zijn we opgestaan en hebben we de laatste dingen in de koffer gegooid en ze gesloten. We hebben de kindjes uit bed gehaald en daar zaten we dan. Met gemengde gevoelens. Ik had ontzettend veel zin in de reis maar nog steeds kon ik het niet geloven. Heel maf misschien maar de afgelopen tijd hebben we zo ontzettend veel meegemaakt dat ik nog steeds niet durfde te hopen dat het echt allemaal doorging. Toen we op Schiphol aankwamen begon het toch wel te dagen dat het toch echt ging gebeuren. We werden door de airport caddy opgewacht en zijn langs de ontzettend lange rij voor de incheckbalie geloodst. We liepen zo voorbij die ellenlange rij en de airport caddy sprak een grondstewardess aan. We werden gelijk ingecheckt zonder de lange wachttijden. Daarna werden we in snelvaart door de douane heengeloodst. Dit was echt geweldig. We hebben daar even een beetje rondgelopen en wat gedronken met Stefan zijn oom en tante. Zij vertrokken die dag, net als ons, naar Rhodos. Zij vlogen alleen een kwartiertje later. Om 6.15 uur gingen we dan eindelijk de lucht in! tijdens de reis zijn we schandalig verwend door de cabincrew van Transavia (dankzij de brief van Stichting Doe een Wens, die we af moesten geven aan de crew) en als klap op de vuurpijl mochten Mike en ik de landing meemaken vanuit de cockpit. Wat was dat geweldig zeg!! De piloten hebben heel veel verteld en laten zien. Dit was met recht een ervaring die we waarschijnlijk nooit meer mee zullen maken. Vooral het moment dat het vliegtuig op de landingsbaan terecht kwam was heel speciaal. Het gevoel wat ik toen kreeg... heel dubbel... ik was heel blij om weer met mijn hele gezin op ons geliefde Rhodos te zijn... ik was heel blij dat de wens van onze jongen uit ging komen.... ik was heel blij dat ook ons meisje weer eens een heerlijke tijd kon beleven. En dan sta je ineens om half 11 op de heerlijk warme griekse bodem!
We hebben vanaf het vliegveld een taxi gepakt richting het appartementen complex Poseidonia in Ixia. Nadat we ingecheckt hadden liepen we richting ons appartement. Hierbij kom je langs de poolbar. En ja hoor... Daar zat de reden van Michael zijn wens! Opa Kostas! We lopen langs de bar... hij ziet ons... kijkt bedenkelijk.. en ineens herkent hij ons. Heel knap na 3 jaar ons niet gezien te hebben! Gelijk werden we geknuffeld en gezoend. Voor ons was het een soort van thuiskomen. Nadat we even hadden staan praten zijn we naar ons appartement gelopen en hebben we ons daar geinstalleerd. Gelijk zijn we even een hapje gaan eten en gaan zwemmen. De moeilijkste taak restte ons nog. We moesten Kostas nog de reden van ons bezoek uitleggen. Hij vroeg hoe lang we bleven en toen wij antwoorden dat het 1 week was, keek hij ons heel vreemd aan. Dit is hij niet gewend van ons. We komen altijd 2 weken. Toen we vertelden dat we hier door Stichting Doe een Wens waren om o.a. hem te kunnen zien, zagen we dat hij erg schrok. We vertelden dat Mike ernstig ziek is... toen hij dat hoorde draaide hij zich om en liep weg. Het was duidelijk dat hij dit nieuws even moest verwerken. Even later kwamen de vragen. Nadat we een poosje hadden zitten praten over Mike en de leukemie en alles hadden uitgelegd werd het weer teveel voor hem. Ons verhaal ging als een lopend vuurtje onder de grieken. Phanos (de broer van Kostas) kwam nog aan ons vragen of het echt waar was wat hij had gehoord. Hij wilde hem niet geloven en had gehoopt dat Kostas ons verkeerd had begrepen. Helaas moest ik bevestigen dat het verhaal wel klopte. Je merkte aan die mannen (en de rest van het personeel) dat ons verhaal heel veel deed met hen. Kostas kwam de volgende dag naar Mike toe en vroeg of hij een avond tijd had voor hem. Hij wilde hem een paar uurtjes meenemen. Mike vond dat geweldig natuurlijk en een afspraak voor vrijdagavond was al snel gemaakt. Op donderdag moest Mike de beruchte chemo innemen. Hier kon hij heel misselijk en beroerd van worden. We hebben ervoor gekozen om ’s ochtends te starten met de maagbeschermers en antimisselijkheids medicijnen. De chemo zelf hebben we gegeven op het moment dat de kinderen naar bed gingen. Hiermee hoopten we te bereiken dat Mike het ergste gedeelte van de chemo in de nacht zou krijgen en hopelijk door de bijwerkingen zou heen slapen. Gelukkig is dit gebeurt. Voor de zekerheid hebben we hem de volgende ochtend nog een keer antimisselijkheids medicatie en een maagbeschermer gegeven. Hiermee heeft Mike niet al te veel last gehad. Gelukkig maar.
Het enige probleem was de zon… en die had je uiteraard in overvloed op Rhodos. Binnen een kwartier was Mike, ondanks dat we in de schaduw zaten en de factor 50 waarmee we hem hadden ingesmeerd, lichtelijk verbrand op zijn schouders. Door de chemo is zijn huid ontzettend gevoelig geworden en dus was het uitkijken geblazen. De rest van de week zijn we dan ook constant aan het smeren geweest met factor 50 en heeft hij constant een shirt aangehad. De plekken die verbrand zijn zitten er nog steeds en ik vertrouw het niet helemaal. Morgen moeten we weer naar het Sophia dus dan moeten we het gelijk maar even na laten kijken.
We zijn nog een dag gezellig op stap geweest met Steef zijn oom en tante en nicht naar Rhodos stad. Dat was een ongelofelijk gezellige dag. We hebben heerlijk ontspannen daar rondgelopen en lekker op een terrasje gezeten. Ook hebben we daar mooie nieuwe oorbellen voor ons meisje aangeschaft. Ze wilde al een tijdje mooie gouden, griekse oorbellen. Die heeft ze dus gehad. Ook had ze van tante Joke een mooie Ray-ban zonnebril en Prada tas gehad. Samen met de mooie Griekse sandalen die ze heeft gekregen voelde ze zich een hele dame, en zo liep ze daar ook rond. De hele vakantie heeft ze met die sandalen, tas en zonnebril rondgelopen zoals het een echte 7 jarige diva betaamd. Uiteraard moesten haar lange haren in staartjes of vlechten zodat je haar nieuwe oorbellen ook kon zien. Dit was zo geweldig om te zien!
Michael wilde graag een gouden ketting, en heeft deze ook van ons gehad. Toen de juwelier (een kennis van onze oom en tante) hoorde dat Mike ziek is kreeg hij een gouden geluksoog cadeau van deze lieve man. We hebben ongeveer 2 uren daar in die zaak gezeten en zitten kletsen met die Grieken. Toen we die zaak uitliepen zagen we 2 heel gelukkige kinderen. Die gezichtjes van die 2 vergeet ik nooit meer. Ze waren zo blij met hun sieraden! Daar kan geen geld tegenop.
En toen werd het vrijdagavond… Mike zijn uitje met Kostas. Om 6 uur, na werktijd, nam Kostas Mike mee. Chelsea mocht ook maar ze wilde liever bij papa en mama blijven. Mike heeft een ontzettende leuke avond gehad. Ze zijn samen uit eten geweest, daarna zijn hebben de heren een wandeling gemaakt door Rhodos stad en heeft Kostas heel veel verteld over de geschiedenis van Rhodos. Later zijn ze naar het hoogste punt van Rhodos gereden. Daar kun je over het hele eiland kijken. Als klap op de vuurpijl zijn ze naar een hele grote speelgoedzaak gegaan en mocht Mike een cadeautje uitzoeken. Dit werden 3 dozen met Pokemon poppen. Voor Chelsea werd een originele barbie auto inclusief barbie aangeschaft. Verder heeft hij nog een geluksoog gekocht voor Mike. Dit is iets wat je niet zelf mag kopen maar moet krijgen. Papa en mama kregen nog een grote watermeloen (die kweekt hij met zijn vrouw zelf) en een heerlijke honingmeloen. Al met al was dit ongeveer 2 dagen salaris voor die beste man. Deze man deed dit uit pure liefde. Dat kon je aan alles merken. Dit was zo geweldig om mee te maken. Om ongeveer half 10 kwamen de heren weer terug. Mike werd weer netjes bij ons gebracht en Kostas ging snel richting huis. Hij werkt namelijk van half 6 ’s ochtends tot 6 uur ’s avonds. Als je dan, na zón lange werkdag in die hitte, nog de moeite neemt om met een jochie van 13 op stap te gaan en hem te verwennen, dan ben je geen gouden vent dan ben je een diamanten vent!
Verder was het zo ontzettend toevallig dat we mensen tegenkwamen die we 3 jaar geleden (tijdens ons laatste verblijf op Rhodos) hadden ontmoet. We hebben eigenlijk zo’n beetje de hele week steeds met elkaar zitten praten bij het zwembad of ’s avonds gezellig op het terras met een cocktailtje erbij. Het was ontzettend leuk om hun weer eens te ontmoeten. Verder hebben we nog bezoek gehad van een stel die we 5 jaar geleden hadden ontmoet! Zij kwamen zondag aan op Rhodos en zij zijn gezellig een dag komen zwemmen en eten bij ons. Al met al was het een feestje op zich om al deze mensen weer eens te zien.
Verder hebben we heerlijk genoten van het heerlijke Griekse eten, de Griekse muziek en de Griekse sfeer en de heerlijke Griekse zon… niet te vergeten. Het was elke dag behoorlijk warm ( rond de 36 graden) en we hebben dan ook veel… heel veel in het zwembad gelegen en gespeeld. Om een heel lang verhaal niet nog langer te maken het was in 1 woord “ontzettendsupergeweldigmegafantastisch”
En toen was het alweer dinsdag en moesten we weer terug. Gelukkig werden we pas om 7 uur ’s avonds opgehaald, zodat we nog de hele dag hadden om te zwemmen. Om een uurtje of 6 was dan toch het moment dat we afscheid moesten nemen van iedereen. Kostas kwam uiteraard ook nog even langs en greep Mike vast. Daarbij verkondigde hij dat hij een lot voor de loterij ging kopen en als hij zou winnen dan zou hij voor volgend jaar – als Mike beter is!- de reis voor ons allemaal betalen zodat we dat ook nog eens konden vieren met hem! Dat is toch geweldig… zón gebaar. De kinderen hadden nog van hun eigen centjes een mok gekocht voor hem met daarop de tekst “For someone very special” Kostas beloofde dat hij iedere ochtend zijn koffie uit die beker zou drinken. De kinderen stonden te glimmen van trots en zeiden “Paragalo”(= bedankt) Kostas draaide zich snel om en wenste ons heel veel sterkte en hoopte ons onder betere omstandigheden weer eens te zien. Toen namen we van iedereen afscheid (was best emotioneel) en gingen we op weg naar Rhodos airport. Helaas zat onze week er al weer op. Op de terugreis zijn we weer schandalig verwend door de cabincrew. We werden eigenlijk volgestouwd met eten, chips, drinken en snoep. Mike mocht nog even naar de cockpit om daar te kijken. Helaas mocht dit niet zo lang omdat er erg veel turbulentie was. De hele weg heeft het vliegtuig gestuiterd en vooral boven Nederland werd dit heel erg. Gelukkig zette de piloot het vliegtuig om half 1 ’s nachts veilig aan de grond. Mike kreeg nog een tasje van de stewardess met daarin een Transavia beertje en een briefje met daarop geschreven: “Lieve Michael… We hopen dat je een leuke vlucht hebt gehad en we wensen je heel veel sterkte. Veel liefs van de crew van vlucht 474”
Bij de deur van het vliegtuig stond er weer een airportcaddy op ons te wachten. Zij bracht ons – heel decadent- met zón golfkarretje naar de band om onze koffers op te halen. Daarna werden we geëscorteerd naar de taxi die ook al klaarstond voor ons. Jeetje wat hadden we het koud. Toen we vertrokken van Rhodos was het 38 graden en toen we hier in Nederland aankwamen was het 13 graden. Dat scheelt 25 graden! Brrrrr We stonden alle 4 te rillen van de kou. Maar goed… Om ongeveer half 3 waren we thuis en zat het er allemaal weer op.
We hebben een ongelofelijke week gehad en we hebben heerlijk bijgetankt… maar helaas staat de realiteit ook weer voor de deur. Morgen moeten we weer naar het Sophia en krijgt Mike een lumbaalpunctie ( een naald in het ruggenmerg waarmee ze hersenvocht aftappen en weer chemo in zijn hersenvocht spuiten). We zijn heel benieuwd hoe de bloedwaardes zich gehouden hebben. Verder hebben we nog vragen over de beruchte bacterie Klebsiella pneumoniae die heerst in het Maasstad ziekenhuis. Je weet wel diegene waar de afgelopen week zo’n ophef over was. Aangezien we met Mike ook daar lopen in medebehandeling vinden wij dat niet zo prettig. Kortom we staan weer tot onze middel in de realiteit. Maar….. deze herinnering en ervaring wordt ons nooit meer afgepakt…. Wat er ook gebeurt!!!!!
Tot de volgende blog!