We zitten weer in het Sophia
Door: KanjerMichael
21 Juni 2010 | Nederland, Rotterdam
In de laatste 2 dagen is er ontzettend veel gebeurt met onze Mike. Zoals ik zaterdag al schreef had hij nog aardig veel pijn, een hoge bloeddruk en kon hij slecht plassen. Met de medicatie erbij ging het "redelijk". Mijn ouders waren bij ons het weekend en het was gezellig. Zondagmiddag heb ik mijn ouders op de trein gezet terug naar Leeuwarden. We hebben heerlijk zitten eten en om 20.00 uur de kindjes op bed gelegd. Verder hebben we niet zo veel gedaan. Steef lag te slapen op de bank en ik heb een beetje zitten computeren. Om ongeveer 00.00 uur zijn we naar boven gegaan. Ik ben nog even onder de douche gestapt. Mike kwam naar beneden om te plassen. Het kwam wel goed uit dat ik ging douchen want het geluid van het klaterende water helpt hem redelijk om te kunnen plassen. Na ongeveer een 20 minuten lukte het hem dan ook om een plas te produceren. Hij naar bed en ik ging me afdrogen. Steef en ik lagen nog even in bed tv te kijken. Via de babyfoon horen we ineens een paar vreemde geluiden. Gelijk keken we elkaar aan... Steef zegt tegen me... Is dat Chelsea?? Ik weet het niet maar ik vertrouw het niet en ga kijken. Wat je dan aantreft is bizar. Ik zie Mike schokkend in zijn bed liggen op zijn zij. Het kwijl loopt uit zijn mond en maakt hele vreemde geluiden. In een flits denk ik dat hij gek droomt en probeer hem wakker te maken. Steeds maaar weer probeer ik hem te wekken maar ik krijg geen reaktie.Ik roep zijn naam en geef hem een klap in zijn gezicht om hem bij te krijgen. Ik krijg geen reaktie... Het enige wat er gebeurt is dat Mike zijn ogen doet en met levensgrote pupillen dwars door me heen staart. Daarna draaien zijn ogen weg en valt hij weer weg. Steef die inmiddels via de babyfoon gehoord heeft dat er iets niet klopte komt erbij en Steef neemt mijn plaats bij Mike over. Ik vlieg naar beneden, pak de telefoon en bel 112. Ik ren ondertussen weer naar boven om te zien hoe het met de jongens gaat. Daar zie ik Mike wederom met die nietsziende ogen die weer wegdraaien. Ik denk op dat moment dat ons jochie tussen onze vingers doorglipt en dat het over is. Heel snel schud ik deze gedachte weer van me af en ga weer verder met "calamiteitenprotocol van Steef en Mo" Het telefoontje met 112 is afgehandeld en ik geef de telefoon aan Steef die zijn ouders gaat bellen om op Chelsea te passen. Ik ren ondertussen naar beneden om even wat kleding aan te trekken. Hierna los ik Steef af die ook wat kleding aan gaat trekken. Binnen knowtime staat de ambulance op de stoep en komen er 2 bomen van abubroeders de trap op. Mike komt eindelijk helemaal bij zijn positieven en schrikt zichzelf helemaal rot. wordt jij maar eens wakker en er staan 2 hele grote mannen in fel gele jassen naast je bed. Hij weet helemaal niets meer en schiet gelijk in de stress en begint te huilen. Ik wil niet naar het ziekenhuis.... ik wil thuis blijven... er is niets met me aan de hand... ik ben bang. Dat zijn de zinnen die ik onderweg naar het ziekenhuis in de ambulance constant gehoord heb.
En chelsea??? Die heeft niets meegekregen... Zij lag te slapen op nog geen meter afstand van de paniek en sliep heerlijk als een roosje. Steef heeft haar voordat de ambu kwam opgetild en op ons bed gelegt. Ze heeft gelukkig van dit drama niets meegekregen. Eenmaal aangekomen in het Sophia op de spoedeisende hulp werd Mike onderzocht. Ondertussen was Steef ook gearriveerd. We hebben weer een hele batterij aan artsen aan het bed gehad. Een neuroloog, een oncoloog, een kinderarts, de spoedeisende hulpzuster, de dokter van de intensive care enz enz. Mike blokkeerde nu helemaal met plassen en kreeg een catheter om zijn urine af te laten vloeien. Zijn bloeddruk was ook veel te hoog... 159/109. Daarnaast hebben we nog die pijnen die hem tarten, de misselijkheid, de slapeloosheid. Moet ik nog even doorgaan??? Er is bloed genomen en al vrij snel bleek dat Mike laag in zijn waarden zit en dus heel vatbaar is. Ook bleek dat hij heel laag in zijn natrium zit wat ook weer stuipen kan veroorzaken. De dames en heren doktoren vertrouwden die bloeddruk en natriumcijfers niet en vonden het zaak dat Mike op de intensive care kwam te liggen. Ondertussen was het half 4 dat we daar aankwamen. Toen Mike aangesloten was aan alle toeters en bellen en klaar voor de nacht (ahum)moest ik weggaan. Ik mag natuurlijk niet bij hem blijven op de ic. Maar ja waar moet je heen?? De oncoloog had geregeld dat ik op de afdeling kgzuid ergens op een bedje kon slapen. Nadat ik Mike beloofd had niet het ziekenhuis te verlaten ben ik daar maar heen gegaan. Daar heb ik welgeteld wel 1 heel uur kunnen slapen Namelijk van 6.15 tot 7.15 uur want om 7.45 uur had Mike een MRI scan. Ik dus weer op weg naar de ic unit 3. De baby unit. Mike is daar de grootste... de rest van de bewoners is gemiddeld 25 cm lang. Dat is ook niet leuk om te zien. Al die kleine mini mensjes die nu al zo vlak na hun geboorte moeten knokken voor hun leven. Na de MRI scan ben ik nog even een film gaan kijken met Mike. Halverwege de film worden we weer verstoord door de zuster. We moeten weer terug voor nog een MRI scan. nu ook met contrastvloeistof. Gelijk schiet er door mijn hoofd. Oh jee... ze hebben iets gevonden in zijn koppie wat niet goed is. Daarom moet die foto nog een keer. Ik twijfel of ik het zal vragen aan de zuster. Ik besluit het maar niet te doen en veeg die gedachtes snel uit mijn hoofd. En vrolijk ga ik weer naar dat herrieapparaat voor die f#@king foto's. Ondertussen blijft Mike zijn bloeddruk hoog. Er is topoverleg tussen de ic artsen en oncologen. Er wordt besloten dat Mike naar de afdeling zuid mag komen.
Pfew wat een opluchting. Op zuid heb je een eigen privekamer en op de ic is het 1 groot mierennest van ouders, zusters, dokters en alles rent en praat door elkaar heen. Het is een kakofonie van piepende pompen en monitors die het gekakel overstemmen. Nee geef mij dan maar de afdeling oncologie. Om half 2 was het zover. Stefan en Chelsea waren ondertussen ook geariveerd met de spullen voor ons. Deze hadden we nog even bij Claudia en Djemo in de kamer gezet. We zijn met zijn 3tjes Mike gaan ophalen.Op onze kamer aangekomen gaat het hele ritueel van voor af aan beginnen. Alles wordt weer aangesloten. de zusters komen alle gegevens doornemen. etc etc. Eenmaal geinstalleerd komt Peggy even langs met Youry. Super lief. Daarna komt de oncoloog met wat uitslagen. En weer schiet bij mij een adrenalinegolf door mijn lijf. Ik weet dat er iets niet goed is. En dat klopt. Mike heeft door de chemokuren en andere medicijnen een zwelling in zijn hersenen in de witte massa opgelopen in zijn achterhoofd. Dit veroorzaakt dus (hopelijk) tijdelijke epilepsie. Hier komt dus het insult vandaan samen met nog wat factoren zoals het natrium tekort wat ze niet goed omhoog kunnen krijgen. Nu schijnt het iets te zijn gestegen namelijk van 22 naar 24. Hmmm dat is niet veel in een hele dag. Maar goed ik ben geen doktor. Mike plast ook niet veel dus morgen gaan ze daar extra op letten. Verder heeft hij nog extra medicijnen voor de bloeddruk gehad. die ondertussen ook hun werk doen zoals het moet. Ook krijgt hij gedurende 3 maanden epeleptica en daarna weer een mri om te kijken of de zwelling vanzelf verdwenen is. We moeten net zo lang blijven tot zijn lichaampje de stroom medicatie aankan en dat boel weer ingeregeld is.
Hij heeft in 1 klap zoveel nieuwe medicijnen dat ik door pillen, poeders en drankjes de sondes en catheters niet meer kan zien... laat staan de infusen, voedingspompen en de bloeddrukmeters.
Nu ligt Mike te slapen.... en ik zit te tollen van de slaap. Ik ben nu 38,5 uur wakker onderbroken door 1 uurtje slaap maar kan toch niet slapen. Is het angst?? verdriet? frustratie? het missen van steef zijn armen die ik nu zo hard nodig heb? Is het, het missen van mijn lieve grote kleine meisje Chelsea die ook weer eens lijd onder dit alles? pfff Ik ben er nog niet uit. Waarschijnlijk is het een combo van dit alles. Ach laat ik het daar maar op houden. We knokken weer door voor en met het ventje. Met zijn vieren!
1 voor allen en allen voor 1!
De spreuk van ons gezin.
Fijne nacht en tot de volgende update.
En chelsea??? Die heeft niets meegekregen... Zij lag te slapen op nog geen meter afstand van de paniek en sliep heerlijk als een roosje. Steef heeft haar voordat de ambu kwam opgetild en op ons bed gelegt. Ze heeft gelukkig van dit drama niets meegekregen. Eenmaal aangekomen in het Sophia op de spoedeisende hulp werd Mike onderzocht. Ondertussen was Steef ook gearriveerd. We hebben weer een hele batterij aan artsen aan het bed gehad. Een neuroloog, een oncoloog, een kinderarts, de spoedeisende hulpzuster, de dokter van de intensive care enz enz. Mike blokkeerde nu helemaal met plassen en kreeg een catheter om zijn urine af te laten vloeien. Zijn bloeddruk was ook veel te hoog... 159/109. Daarnaast hebben we nog die pijnen die hem tarten, de misselijkheid, de slapeloosheid. Moet ik nog even doorgaan??? Er is bloed genomen en al vrij snel bleek dat Mike laag in zijn waarden zit en dus heel vatbaar is. Ook bleek dat hij heel laag in zijn natrium zit wat ook weer stuipen kan veroorzaken. De dames en heren doktoren vertrouwden die bloeddruk en natriumcijfers niet en vonden het zaak dat Mike op de intensive care kwam te liggen. Ondertussen was het half 4 dat we daar aankwamen. Toen Mike aangesloten was aan alle toeters en bellen en klaar voor de nacht (ahum)moest ik weggaan. Ik mag natuurlijk niet bij hem blijven op de ic. Maar ja waar moet je heen?? De oncoloog had geregeld dat ik op de afdeling kgzuid ergens op een bedje kon slapen. Nadat ik Mike beloofd had niet het ziekenhuis te verlaten ben ik daar maar heen gegaan. Daar heb ik welgeteld wel 1 heel uur kunnen slapen Namelijk van 6.15 tot 7.15 uur want om 7.45 uur had Mike een MRI scan. Ik dus weer op weg naar de ic unit 3. De baby unit. Mike is daar de grootste... de rest van de bewoners is gemiddeld 25 cm lang. Dat is ook niet leuk om te zien. Al die kleine mini mensjes die nu al zo vlak na hun geboorte moeten knokken voor hun leven. Na de MRI scan ben ik nog even een film gaan kijken met Mike. Halverwege de film worden we weer verstoord door de zuster. We moeten weer terug voor nog een MRI scan. nu ook met contrastvloeistof. Gelijk schiet er door mijn hoofd. Oh jee... ze hebben iets gevonden in zijn koppie wat niet goed is. Daarom moet die foto nog een keer. Ik twijfel of ik het zal vragen aan de zuster. Ik besluit het maar niet te doen en veeg die gedachtes snel uit mijn hoofd. En vrolijk ga ik weer naar dat herrieapparaat voor die f#@king foto's. Ondertussen blijft Mike zijn bloeddruk hoog. Er is topoverleg tussen de ic artsen en oncologen. Er wordt besloten dat Mike naar de afdeling zuid mag komen.
Pfew wat een opluchting. Op zuid heb je een eigen privekamer en op de ic is het 1 groot mierennest van ouders, zusters, dokters en alles rent en praat door elkaar heen. Het is een kakofonie van piepende pompen en monitors die het gekakel overstemmen. Nee geef mij dan maar de afdeling oncologie. Om half 2 was het zover. Stefan en Chelsea waren ondertussen ook geariveerd met de spullen voor ons. Deze hadden we nog even bij Claudia en Djemo in de kamer gezet. We zijn met zijn 3tjes Mike gaan ophalen.Op onze kamer aangekomen gaat het hele ritueel van voor af aan beginnen. Alles wordt weer aangesloten. de zusters komen alle gegevens doornemen. etc etc. Eenmaal geinstalleerd komt Peggy even langs met Youry. Super lief. Daarna komt de oncoloog met wat uitslagen. En weer schiet bij mij een adrenalinegolf door mijn lijf. Ik weet dat er iets niet goed is. En dat klopt. Mike heeft door de chemokuren en andere medicijnen een zwelling in zijn hersenen in de witte massa opgelopen in zijn achterhoofd. Dit veroorzaakt dus (hopelijk) tijdelijke epilepsie. Hier komt dus het insult vandaan samen met nog wat factoren zoals het natrium tekort wat ze niet goed omhoog kunnen krijgen. Nu schijnt het iets te zijn gestegen namelijk van 22 naar 24. Hmmm dat is niet veel in een hele dag. Maar goed ik ben geen doktor. Mike plast ook niet veel dus morgen gaan ze daar extra op letten. Verder heeft hij nog extra medicijnen voor de bloeddruk gehad. die ondertussen ook hun werk doen zoals het moet. Ook krijgt hij gedurende 3 maanden epeleptica en daarna weer een mri om te kijken of de zwelling vanzelf verdwenen is. We moeten net zo lang blijven tot zijn lichaampje de stroom medicatie aankan en dat boel weer ingeregeld is.
Hij heeft in 1 klap zoveel nieuwe medicijnen dat ik door pillen, poeders en drankjes de sondes en catheters niet meer kan zien... laat staan de infusen, voedingspompen en de bloeddrukmeters.
Nu ligt Mike te slapen.... en ik zit te tollen van de slaap. Ik ben nu 38,5 uur wakker onderbroken door 1 uurtje slaap maar kan toch niet slapen. Is het angst?? verdriet? frustratie? het missen van steef zijn armen die ik nu zo hard nodig heb? Is het, het missen van mijn lieve grote kleine meisje Chelsea die ook weer eens lijd onder dit alles? pfff Ik ben er nog niet uit. Waarschijnlijk is het een combo van dit alles. Ach laat ik het daar maar op houden. We knokken weer door voor en met het ventje. Met zijn vieren!
1 voor allen en allen voor 1!
De spreuk van ons gezin.
Fijne nacht en tot de volgende update.
-
22 Juni 2010 - 00:16
Corry:
Wat moet je daar nu op zeggen Mo? Wordt je toch helemaal sprakeloos van .
We leven mee, en wensen jullie 4 tjes héél veel sterkte, en de hoop dat het snel zal verbeteren met Mike. -
22 Juni 2010 - 05:22
Caroline:
Pfffffff met tranen in mn ogen zeg ik.......sterkte -
22 Juni 2010 - 06:46
Ellen Boukari:
Lieve Monique, Mike (en rest van de familie)
Goh, wat een schrik zeg..!
Allemaal heel veel sterkte en beterschap toegewenst, en Monique denk maar goed aan jullie "Familieleus" en bedenk dat er heel veel mensen zijn die met jullie meeleven. Hoop dat dit je weer wat moed geeft in deze spannende periode...
Veel liefs,
Ellen -
22 Juni 2010 - 06:57
Patricia:
Jeetje wat vreslijk allemaal.
Ik weet gewoon niet wat ik tegen je moet zeggen.
Heb je misschien het adres kan ik een kaartje sturen.
Heel veel liefs en kusjes -
22 Juni 2010 - 08:27
Sandra Reen:
jeetje wat een ellende voor mike zeg.....
ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen, ik lees dit met tranen in mijn ogen en hoop dat dit niet zo door blijft gaan voor jullie.
sterkte -
22 Juni 2010 - 09:36
Sonja:
geen woorden voor duim wens het allerbeste van de wereld voor jullie allemaal.
leef heel erg met jullie mee.
liefs we denken met zijn allen aan jullie
-
22 Juni 2010 - 11:16
Petra:
ja weet even niet wat ik moet zeggen maar een ding is zeker we leven echt heel veel met jullie mee hoor en nu maar hopen dat er voor mike snel verbetering in komt heel veel sterkte er mee . -
22 Juni 2010 - 11:22
Buuf:
Jeetje, het zit niet echt mee!
Dit ook weer erbij, het houdt niet op!
Je mag ons altijd uit ons bed bellen als zoiets weer gebeurd, of als je me nodig hebt.
Veel sterkte en een dikke kus voor jullie allemaal! -
22 Juni 2010 - 19:31
Marian:
ik hoop echt voor jullie dat mike snel weer aansterkt.
jullie doen dit zoo ontzettend goed met zijn 4en hou vol!!
we denken aan jullie. -
22 Juni 2010 - 22:59
Thea Botbijl:
godsamme hoeveel kan een mens hebben dat arme kind wat een ellende allemaal ik hoop dat je de kracht kan vasthouden jullie hebben het zo nodig wat zal dit een hoop enercie vreten sterkte en nog eens sterkte in deze nachtmerrie voor jullie xxxxx tantetje -
23 Juni 2010 - 17:16
Anneke:
Ik kan maar 1 ding zeggen heeel veeel sterkt. -
23 Juni 2010 - 19:21
Ada:
Dikke kus voor jullie. Ik hoop dat je inmiddels wel een paar uurtjes geslapen heb. Je heb het nodig
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
