de afgelopen dagen waren weer eens drama
Door: KanjerMichael
19 Juni 2010 | Nederland, Rotterdam
Afgelopen donderdag moesten we naar het sophia voor chemo. Met veel pijn en moeite hebben we hem in de rolstoel gekregen en naar binnen gereden. Het joch was helemaal kapot en verging van de pijn. We hebben een vingerprik gehaald en zijn naar de spreekkamer van de dokter gegaan. Daar zijn alle controles uitgevoerd en toen volgde het gesprek met de dokter. Nu bleek dus dat het middel wat Mike kreeg tegen schimmels er bekend om staat dat het de bijwerkingen van de vincristine versterkt. Ondertussen heb ik door waar het voor is. Omdat hij zo heftig reageert op de vincristine is het zeker dat het te maken heeft met het schimmelmedicijn. Het vervangende medicijn kost onnoemelijk veel geld en hebben ze niet eens op voorraad in de apotheek. Ik werd gister gebeld door de apotheek en ze vertelden me dat ze dit medicijn eigenlijk alleen in ziekenhuizen gebruiken. Ze wilden dit ook niet bezorgen omdat het zo ontzettend duur is. Dus nu komen ze het van de apotheek persoonlijk bezorgen. Dus Mike heeft weer moeten lijden om een geld kwestie.
Zou je ze niet!!!! Hij moet accuut stoppen met dit medicijn en nu is het hopen dat de "normale" pijn (in hoeverre je dit normaal kan noemen)weer gaat komen. In ieder geval zou het moeten helpen om het jochie wat minder pijn te laten hebben. Goed... Toen we het consult hadden gehad mocht hij toch zijn chemo hebben. Lichamelijk is hij er niet best aan toe maar toch is hij sterk genoeg (zijn bloedwaardes zijn goed genoeg) om de chemo aan te kunnen. Toen het goedje er in zat moest Mike nog even plassen. Dit koste hem veel moeite maar het kwam wel. Zin bloeddruk was wel wat hoog maar dat baarde de heren doktoren nog geen zorgen. Wel moesten we hem in de gaten houden.
Wij dus naar huis... Daar aangekomen zijn we een beetje gaan bijkomen. Allemaal zijn we doodop van de afgelopen dagen en nachten zonder slaap. Ik ben toch nog naar mijn werk gegaan. Ik heb een gesprek gehad met mijn manager en daar kwamen weer alle emoties eruit. zoals altijd als ik met die man praat. Die man is zo begripvol en goed voor me. Hij heeft me toegezegt dat hij me niet laat vallen en me gaat helpen! Zo ontzettend lief!
Daarna had ik een gesprek met de bedrijfsmaatschappelijk werkster. Dat is ook zón ontzettende lieve vrouw. We hebben eigenlijk alles besproken wat me dwars zit en ze heeft me echt even een spiegel voorgehouden met bepaalde zaken. Dit is heel verhelderend voor mij en ik heb dus de afspraak met haar gemaakt dat we op regelmatige basis een gesprek hebben met elkaar.
Toen de werkdag er op zat heb ik nog even met mijn collega staan praten na dienst en ben ik naar huis gegaan. Mike mocht een dubbele dosis morfine hebben zodat hij eindelijk eens een nacht zou doorslapen. Helaas dat was dus niet het geval. Hij had zoveel moeite met plassen dat hij gewoon op de wc in slaap was gevallen. Het jochie zat op de wc met zijn hoofd op de rand van het bad te slapen. Zo moe was hij. Hij kon zijn plas niet kwijt. Dus gisterochtend het ziekenhuis maar weer gebeld. Daar gingen we weer. Ik Mike weer de auto gezet en hop weer terug naar het Sophia. Zijn bloeddruk was behoorlijk gestegen en ze wilden een urine kweek maken. Na lang proberen is het Mike gelukt om een plasje te produceren. Hiervan is een kweek genomen waar we nog niet de uitslag van hebben. De stick die ze er in hebben gedaan was schoon. (gelukkig) Maar ja... waarom Mike zo moeilijk kan plassen dat weten ze dus niet. Ook werd constant zijn bloeddruk gemeten. De laatste meting was 155/99. Dat is best hoog voor een kind. De normaalwaardes voor een kind van zijn leeftijd liggen ergens rondom 120/80.
Dus veel te hoog. Alleen... ze weten niet waardoor het komt. Dus nu heeft hij weer bloeddrukverlagende medicijnen gekregen. Tuurlijk die had ik nog niet in mijn apotheek. Dus dat kan er ook nog bij.
Om 3 uur mochten we na een lange slopende dag weer naar huis. Ik was helemaal op! Ik moest nog langs de apotheek. Druk was het daar zeg! Ik had dus absoluut geen zin en puf om heel lang te wachten om een paar receptjes in te leveren. Ik ben gewoon brutaal geweest en de recepten op de balie gegooid onder de mededeling brengen jullie het vanavond even langs?? Mike ligt ziek in de auto. Je had de koppen van de aanwezige mensen moeten zien. Die vonden het niet grappig. Daar heb ik dus mooi schijt aan. De apothekersassistente herkende me gelijk! Ja ik ben daar tenslotte ook kind aan huis. Ze riep gelijk dat het in orde kwam en dat ik gauw moest gaan. Thuis gekomen ben ik met mijn moeder boodschappen gaan doen. Mijn ouders zijn nadat ik gebeld had dat ik naar het ziekenhuis moest in de trein gesprongen en deze kant op gekomen.
Hoe is het nu... Mike heeft nog steeds pijn en slaapt nog steeds heel slecht. Hij heeft heel veel pijn en kan nog steeds niet goed plassen en ligt op de bank. Er zit enige verbetering in maar het houd niet over. We hopen dat zijn situatie snel verbeterd en dat hij weer enigzins normaal kan functioneren. Hij mist alle leuke dingen. Het vliegfeest hebben we ook af moeten bellen. Hij is gewoon te slecht. Uiteraard is dit een teleurstelling voor het hele gezin. Chelsea en ik hadden ook mee mogen vliegen. Heel jammer maar niet belangrijk.
Mike houden we goed in de gaten en dinsdag moeten weer naar het sophia voor controle van zijn bloeddruk.
Ik hou jullie weer op de hoogte.
Zou je ze niet!!!! Hij moet accuut stoppen met dit medicijn en nu is het hopen dat de "normale" pijn (in hoeverre je dit normaal kan noemen)weer gaat komen. In ieder geval zou het moeten helpen om het jochie wat minder pijn te laten hebben. Goed... Toen we het consult hadden gehad mocht hij toch zijn chemo hebben. Lichamelijk is hij er niet best aan toe maar toch is hij sterk genoeg (zijn bloedwaardes zijn goed genoeg) om de chemo aan te kunnen. Toen het goedje er in zat moest Mike nog even plassen. Dit koste hem veel moeite maar het kwam wel. Zin bloeddruk was wel wat hoog maar dat baarde de heren doktoren nog geen zorgen. Wel moesten we hem in de gaten houden.
Wij dus naar huis... Daar aangekomen zijn we een beetje gaan bijkomen. Allemaal zijn we doodop van de afgelopen dagen en nachten zonder slaap. Ik ben toch nog naar mijn werk gegaan. Ik heb een gesprek gehad met mijn manager en daar kwamen weer alle emoties eruit. zoals altijd als ik met die man praat. Die man is zo begripvol en goed voor me. Hij heeft me toegezegt dat hij me niet laat vallen en me gaat helpen! Zo ontzettend lief!
Daarna had ik een gesprek met de bedrijfsmaatschappelijk werkster. Dat is ook zón ontzettende lieve vrouw. We hebben eigenlijk alles besproken wat me dwars zit en ze heeft me echt even een spiegel voorgehouden met bepaalde zaken. Dit is heel verhelderend voor mij en ik heb dus de afspraak met haar gemaakt dat we op regelmatige basis een gesprek hebben met elkaar.
Toen de werkdag er op zat heb ik nog even met mijn collega staan praten na dienst en ben ik naar huis gegaan. Mike mocht een dubbele dosis morfine hebben zodat hij eindelijk eens een nacht zou doorslapen. Helaas dat was dus niet het geval. Hij had zoveel moeite met plassen dat hij gewoon op de wc in slaap was gevallen. Het jochie zat op de wc met zijn hoofd op de rand van het bad te slapen. Zo moe was hij. Hij kon zijn plas niet kwijt. Dus gisterochtend het ziekenhuis maar weer gebeld. Daar gingen we weer. Ik Mike weer de auto gezet en hop weer terug naar het Sophia. Zijn bloeddruk was behoorlijk gestegen en ze wilden een urine kweek maken. Na lang proberen is het Mike gelukt om een plasje te produceren. Hiervan is een kweek genomen waar we nog niet de uitslag van hebben. De stick die ze er in hebben gedaan was schoon. (gelukkig) Maar ja... waarom Mike zo moeilijk kan plassen dat weten ze dus niet. Ook werd constant zijn bloeddruk gemeten. De laatste meting was 155/99. Dat is best hoog voor een kind. De normaalwaardes voor een kind van zijn leeftijd liggen ergens rondom 120/80.
Dus veel te hoog. Alleen... ze weten niet waardoor het komt. Dus nu heeft hij weer bloeddrukverlagende medicijnen gekregen. Tuurlijk die had ik nog niet in mijn apotheek. Dus dat kan er ook nog bij.
Om 3 uur mochten we na een lange slopende dag weer naar huis. Ik was helemaal op! Ik moest nog langs de apotheek. Druk was het daar zeg! Ik had dus absoluut geen zin en puf om heel lang te wachten om een paar receptjes in te leveren. Ik ben gewoon brutaal geweest en de recepten op de balie gegooid onder de mededeling brengen jullie het vanavond even langs?? Mike ligt ziek in de auto. Je had de koppen van de aanwezige mensen moeten zien. Die vonden het niet grappig. Daar heb ik dus mooi schijt aan. De apothekersassistente herkende me gelijk! Ja ik ben daar tenslotte ook kind aan huis. Ze riep gelijk dat het in orde kwam en dat ik gauw moest gaan. Thuis gekomen ben ik met mijn moeder boodschappen gaan doen. Mijn ouders zijn nadat ik gebeld had dat ik naar het ziekenhuis moest in de trein gesprongen en deze kant op gekomen.
Hoe is het nu... Mike heeft nog steeds pijn en slaapt nog steeds heel slecht. Hij heeft heel veel pijn en kan nog steeds niet goed plassen en ligt op de bank. Er zit enige verbetering in maar het houd niet over. We hopen dat zijn situatie snel verbeterd en dat hij weer enigzins normaal kan functioneren. Hij mist alle leuke dingen. Het vliegfeest hebben we ook af moeten bellen. Hij is gewoon te slecht. Uiteraard is dit een teleurstelling voor het hele gezin. Chelsea en ik hadden ook mee mogen vliegen. Heel jammer maar niet belangrijk.
Mike houden we goed in de gaten en dinsdag moeten weer naar het sophia voor controle van zijn bloeddruk.
Ik hou jullie weer op de hoogte.
-
19 Juni 2010 - 11:02
Joke:
Wat afschuwelijk weer allemaal. En wat triest dat er bezuinigd wordt op medicijnen. Terwijl er aan alle kanten geld over de balk wordt gesmeten. Ik ken de maatschappelijk werkster, het is een schat van een vrouw. Ik hoop dat het nu snel beter gaat met Mike.
Sterkte, -
19 Juni 2010 - 12:44
Sandra Reen:
wat moeten jullie en vooral mike ook wat meemaken zeg. je gunt het je ergste vijand nog niet eens, ik hoop dat hij zich nu weer een klein beetje beter gaat voelen, sterkte ermee.
groetjes uit leeuwarden -
19 Juni 2010 - 14:26
Ton En Marrie:
Ik lees het allemaal Mo, en ik ben gewoon maar weer even heel stil.
Wat een gevecht, Wat een kracht en zoveel liefde.
We houden van jullie. -
19 Juni 2010 - 16:35
Ellen Boukari, Lwden:
Zo erg wat dit kleine ventje moet doorstaan..! Als ik je verhalen zo lees is Mike een grote bikkel!
Hoop met jullie dat de plasproblemen snel verdwijnen en dat het snel wat beter met Mike mag gaan...
Veel liefs Ellen (je oud-klasgenootje uit Leeuwarden) -
19 Juni 2010 - 20:59
Cita:
pfffff zwaar hoor pop.... je moet,hij moet maar het is een zwaar gevecht !!
knuffel voor jullie en nog dikkere voor mike...
kon ik maar meer geven ......
kusss -
20 Juni 2010 - 07:08
Oma Bep:
wat moet dàt kind op zijn! en toch doorvechten.. het gaat nu wel heel erg zwaar wegen ,maar jullie hebben nog steeds kracht. hopenlijk gaat dat plasprobleen snel over,want dat vind ik heeeel erg! nou sterkte weer .ik denk aan jullie.x
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
