Vanuit het Sophia kinderziekenhuis
Door: KanjerMichael
17 December 2009 | Nederland, Rotterdam
Gisteravond was het kerstdiner. Gelukkig kon Mike daar nog heen omdat de afspraak verzet was. Wat was hij blij zeg. Hij ging letterlijk huppelend met zijn pas geknipte koppie naar school. Daar hebben ze met kinderchampagne op zijn gezondheid geproost. Ook mocht hij een reuze sterretje afsteken. Hij heeft echt een superavond gehad. Gelukkig!!
Vandaag moesten we ons om 9 uur melden bij de afdeling oncologie van het Sophia. Met lood in onze schoenen zijn we daar naar binnen gegaan. Want immers... wat staat je te wachten?? Wat gaat er gebeuren? Wat krijgen we te horen?
Michael kreeg een bed toegewezen en werd gelijk opgenomen. Om half 12 was hij aan de beurt om naar de ok te gaan. Natuurlijk was hij op van de zenuwen. Ik ben weer met hem mee naar boven gegaan en werd uiteraard weer uitgedost met een veel te grote blauwe jas en die fraaie blauwe schoenen. Ook mocht hij weer een haarnetje uitzoeken om me weer voor paal te zetten. Dit keer werd het een knal oranje.... en een lol dat die gast had zeg!! na een paar minuutjes was hij al aan de beurt. En gek hé... het is net of je er aan went. Dit was de 2e keer in een week tijd en het begint al meer normaal te worden om je kind onder narcose te zien gaan. Hou me ten goede... Het blijft een verschrikkelijk gezicht als je kindje zijn oogjes sluit en trusten zegt en dan nog een kusje wil en zijn lippen tuit om vervolgens weg te zakken. Ga je dan maar weer eens omdraaien om hem daar achter te laten. Ze gingen dit keer een beenmerg en ruggenmerg afnemen en een x aantal buizen bloed.
Steef is hem weer gaan halen net als afgelopen vrijdag. Na een poosje was hij weer lekker weer op zijn kamer bij ons. Na ongeveer een uurtje werd Mike opeens weer opgehaald en moest er opeens weer röntgenfoto’s gemaakt worden van zijn borst en hand. Daarna om ongeveer half 4 kwam eindelijk de dokter met de uitslagen.
Ik ben nog nooit zo bang geweest om een uitslag te horen en die angst was zeer gegrond.
De diagnose die eerst gesteld was namelijk lymfoom bleek niet voldoende te zijn. De petscan had uitgewezen dat ook ons ventje zijn beenmerg besmet is geraakt en dat het daarmee dus acute lymfatische leukemie geworden is. Als je dat dus te horen krijgt dan storten de ruines die je nog een beetje overhad van de vorige dreun helemaal in!
Man.. ik had alles verwacht behalve dit.
Ik ben kapot net als Steef. Dit is te bizar voor woorden.
Nog geen uur later is zijn behandeling ingezet. Er wordt gestart met om de 6 uur prednison en dit gedurende een week. Op de 8e dag krijgt hij een chemo. Voorlopig moet hij nog een paar weken blijven zodat ze hem in de gaten kunnen houden.
Ik ben hier dus ook en mag bij hem op de kamer slapen gelukkig.
Daarnet moest hij nog medicijnen innemen en dat ging dus absoluut niet. Alles kwam er gelijk weer uit. Dus morgen wordt er ook nog een sonde geplaatst zodat dit makkelijker voor hem wordt.
Hij was zo verdrietig... hij deed zo zijn best om zijn medicijnen door te slikken... het ging gewoon niet. Sorry, zei hij nog... ik heb hem duidelijk gemaakt dat sorry niet nodig was en dat hij zijn best heeft gedaan. Het arme jochie... en wat is hij stoer... maar ook zo ontzettend kwetsbaar. We hebben de afspraak gemaakt dat vandaag vandaag is en morgen morgen. We gaan ons dus niet druk maken om morgen maar alleen om vandaag. Het leek me de beste afspraak die ik met hem kon maken.
Ik weet het zo langzamerhand ook allemaal niet meer... Ik zit hier bij mijn mannetje... mijn man en dochtertje zijn thuis.... ik ben kapot. Maar we gaan door en de kracht die is er om door te gaan en positief te blijven ondanks alle ellende.
Tuurlijk hebben we hele slechte momenten. Die had ik vandaag ook. maar ik stort pas in als ik niet bij Mike ben. Hoe moeilijk dat ook is. Vandaag toen mijn moeder binnenkwam had ik het. Ik moest ff naar buiten... Heb mijn tranen laten stromen, heb heerlijk gescholden en gevloekt en kon er weer even tegenaan.
Nu is het half 11 en Mike ligt heerlijk te slapen en ik ga ook zo mijn pyjama maar aantrekken en ook een poging doen. Ik hoop dat ik een oog dicht doe.
Vandaag moesten we ons om 9 uur melden bij de afdeling oncologie van het Sophia. Met lood in onze schoenen zijn we daar naar binnen gegaan. Want immers... wat staat je te wachten?? Wat gaat er gebeuren? Wat krijgen we te horen?
Michael kreeg een bed toegewezen en werd gelijk opgenomen. Om half 12 was hij aan de beurt om naar de ok te gaan. Natuurlijk was hij op van de zenuwen. Ik ben weer met hem mee naar boven gegaan en werd uiteraard weer uitgedost met een veel te grote blauwe jas en die fraaie blauwe schoenen. Ook mocht hij weer een haarnetje uitzoeken om me weer voor paal te zetten. Dit keer werd het een knal oranje.... en een lol dat die gast had zeg!! na een paar minuutjes was hij al aan de beurt. En gek hé... het is net of je er aan went. Dit was de 2e keer in een week tijd en het begint al meer normaal te worden om je kind onder narcose te zien gaan. Hou me ten goede... Het blijft een verschrikkelijk gezicht als je kindje zijn oogjes sluit en trusten zegt en dan nog een kusje wil en zijn lippen tuit om vervolgens weg te zakken. Ga je dan maar weer eens omdraaien om hem daar achter te laten. Ze gingen dit keer een beenmerg en ruggenmerg afnemen en een x aantal buizen bloed.
Steef is hem weer gaan halen net als afgelopen vrijdag. Na een poosje was hij weer lekker weer op zijn kamer bij ons. Na ongeveer een uurtje werd Mike opeens weer opgehaald en moest er opeens weer röntgenfoto’s gemaakt worden van zijn borst en hand. Daarna om ongeveer half 4 kwam eindelijk de dokter met de uitslagen.
Ik ben nog nooit zo bang geweest om een uitslag te horen en die angst was zeer gegrond.
De diagnose die eerst gesteld was namelijk lymfoom bleek niet voldoende te zijn. De petscan had uitgewezen dat ook ons ventje zijn beenmerg besmet is geraakt en dat het daarmee dus acute lymfatische leukemie geworden is. Als je dat dus te horen krijgt dan storten de ruines die je nog een beetje overhad van de vorige dreun helemaal in!
Man.. ik had alles verwacht behalve dit.
Ik ben kapot net als Steef. Dit is te bizar voor woorden.
Nog geen uur later is zijn behandeling ingezet. Er wordt gestart met om de 6 uur prednison en dit gedurende een week. Op de 8e dag krijgt hij een chemo. Voorlopig moet hij nog een paar weken blijven zodat ze hem in de gaten kunnen houden.
Ik ben hier dus ook en mag bij hem op de kamer slapen gelukkig.
Daarnet moest hij nog medicijnen innemen en dat ging dus absoluut niet. Alles kwam er gelijk weer uit. Dus morgen wordt er ook nog een sonde geplaatst zodat dit makkelijker voor hem wordt.
Hij was zo verdrietig... hij deed zo zijn best om zijn medicijnen door te slikken... het ging gewoon niet. Sorry, zei hij nog... ik heb hem duidelijk gemaakt dat sorry niet nodig was en dat hij zijn best heeft gedaan. Het arme jochie... en wat is hij stoer... maar ook zo ontzettend kwetsbaar. We hebben de afspraak gemaakt dat vandaag vandaag is en morgen morgen. We gaan ons dus niet druk maken om morgen maar alleen om vandaag. Het leek me de beste afspraak die ik met hem kon maken.
Ik weet het zo langzamerhand ook allemaal niet meer... Ik zit hier bij mijn mannetje... mijn man en dochtertje zijn thuis.... ik ben kapot. Maar we gaan door en de kracht die is er om door te gaan en positief te blijven ondanks alle ellende.
Tuurlijk hebben we hele slechte momenten. Die had ik vandaag ook. maar ik stort pas in als ik niet bij Mike ben. Hoe moeilijk dat ook is. Vandaag toen mijn moeder binnenkwam had ik het. Ik moest ff naar buiten... Heb mijn tranen laten stromen, heb heerlijk gescholden en gevloekt en kon er weer even tegenaan.
Nu is het half 11 en Mike ligt heerlijk te slapen en ik ga ook zo mijn pyjama maar aantrekken en ook een poging doen. Ik hoop dat ik een oog dicht doe.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
